« Ronde van Midden-Nede… | Home | WIM, MARCEL EN ERIK G… »

Dam tot Dam FietsClassic 2009

02 10 09 - 22:52

Op zondag 20 september jl. is-tie gereden, de derde Dam tot Dam FietsClassic, 144 echte kilometers van de Dam in Amsterdam tot de Dam in Amsterdam. Inderdaad niet de Dam in Zaandam. Al die trimmers zouden maar in de weg lopen. Een andere route dus, door Noord-Holland, door maar liefst 11 plaatsen met een “- dam” in de naam.
Voor deze gelegenheid hadden de Sunriders zich al om half acht ‘s-morgens verzameld op het Kerkplein. Alle Sunriders? Nee, één was er niet bij. Mijn niet-aanwezigheid was de groep echter nog niet opgevallen. Dat kwam pas later, zo ongeveer ter hoogte van het AVIA-benzinestation. Marcel is toen even teruggereden om mij op te halen. Ik was - inderdaad - weer eens te laat. Dus, met enige vertraging, via de Oostzanerdijk op weg naar de pont voor de overtocht naar het Centraal Station. Langs slingers, ballonnen en spandoeken van de avond daarvoor, vanwege de Dam tot Dam by Night. Onderweg geen kip te zien, maar bij de pont was het al wel een drukte van belang, lopers en fietsers, keurig met het bordje aan het stuur. Dit vanwege de strenge regel: Geen bordje, geen toegang tot de IJ-tunnel. En dat zou erg jammer zijn, want zo’n hellinkje heb je in Noord-Holland niet veel. Vervelend ook, want het is zo’n stuk omrijden. Van de pont via de Prinsengracht naar de Dam, onderweg met commentaar van een wakkere Amsterdamse: ‘Hé sukkels, jullie rijden aan de verkeerde kant van de weg!’, terwijl wij nota bene keurig de bordjes van Le Champion volgden. Bordjes die we onderweg nog heel veel zouden zien, maar soms ook niet.
Iets na achten bereikten wij de Dam en na het afstempelen zijn wij samen, als Sunriders, vertrokken: Marcel, Wim, Erik B., Peter, Erwin, Jan, Herman en ikzelf. Een hele groep. Direct na de IJ-tunnel waren er al de sterke verhalen over hoe hard iedereen wel ging; 57, 59, net geen 60 km/h. Bij mij stond er een hoogste snelheid van 99,9 km/h, maar dat ligt meer aan de afstelling, denk ik zo. Via de Oostzanerdijk zijn we weer teruggeleid naar Oostzaan, waar wij vlak bij de verkeerskruising al een collega Dam-tot-Dammer in de kreukels zagen liggen, met politie en ambulance erbij. Iets verderop werden we opgewacht door Joop, alias Erik. B. de Tweede, om verder met ons mee te rijden. Erwin werd daar nog omver getrokken door een geel-zwarte vreemdeling, die voor de verkeersregelaar moest stoppen, zijn schoenen niet uit de clips kon krijgen en zich dus maar aan Erwin vastklampte om daarna weer heel snel door te fietsen. Toch handig voor de identificatie, dat nummerbordje van Le Champion. Via Zaandam weer verder. Ergens bij Spijkerboor heeft Erik B. afscheid genomen van de groep en van daar een om-route naar huis gekozen. Erik B. - te weinig kilometers in de benen voor een Dam tot Dam - zou maar een stukje meerijden om toch even de ervaring van de IJ-tunnel op te doen.


















De rest is in kleinere groepjes doorgereden richting Alkmaar. Bij Ranzijn was de eerste verzorgings- en controlepost, nog 100 kilometer te gaan. Daar werd - geheel in de traditie van de Sunriders - koffie met appelgebak genuttigd. Joop en Herman - als aspirant-leden minder bekend met deze traditie - zijn na het stempelen doorgereden en die hebben we de rest van de tocht dan ook niet meer gezien.

De groep is vervolgens weer gaan rijden, sommige stukken in een treintje, sommige stukken in kleinere groepjes. De ervaring van zo’n tocht is toch wel dat één enkel stoplicht of een gemist bordje, een vertraging van drie a vier minuten, een achterstand oplevert die haast niet meer is goed te maken. Dus werd er af en toe even gestopt om ‘bij’ te komen. Vanaf Schoorldam weer naar beneden, met een mooie snelheid, 35, 36 km/h, beetje wind in de rug - wat gaat trappen dan makkelijk - richting culinaire stop. De planning was zo ongeveer iets te eten in de buurt van Volendam. De vorige keer was dat aan het einde van De Dijk, bij Smit-Bokking, in het gezelschap van niemand minder dan, jawel, Yolanthe, toen nog van Jantje, maar in het vooruitzicht dat wij haar daar vrijwel zeker niet weer zouden aantreffen, werd gekozen voor een eetcafé vóór Edam ‘niet zo druk’ , eetcafé Theo. Een heel mooi plekje, dat moet worden gezegd, in het zonnetje aan het IJsselmeer. Eetcafé Theo. Na bestudering van de kaart werd eensgezind gekozen voor de uitsmijter ham-kaas à € 7,50. Tja, niet bepaald culinair hoogstaand, maar wel voedzaam en prima geschikt om de calorieën wat aan te vullen. De boodschap van Marcel dat het meisje bij het noteren van de bestelling wel niet leek te weten wat een uitsmijter ham-kaas was, had ons een waarschuwing moeten zijn. Na ruim een half uur wachten - het zij herhaald, in het zonnetje, dus wat zeuren wij eigenlijk - kwam de bestelling door. En wàt voor een! Toen Marcel vroeg: Waar is de ham-kaas? Peter vroeg: Waar is de boter? en Wim vroeg: Wat is dat groen op mijn ei? hoorden we het drietal, bij elkaar zou oud als de gemiddelde Sunriders is, elkaar nog zoiets verwijten als: ‘Ik zei het toch!’, maar veel meer kwam er niet uit. Twee droge witte boterhammen met een drooggebakken eitje met wat gras van de wallekant erop: Voila, uw uitsmijter ham-kaas à la eetcafé Theo is gereed! Toen Peter vervolgens naar aanleiding van de conditie van de witte boterhammen bij wijze van grap aan Erwin voorstelde even de datum van zijn biertje te controleren, bleek deze ruim drie maanden (!) over tijd. Een goede kandidaat dus voor een mixed-show van ‘Mijn Tent is Top’ en ‘de Smaakpolitie’. Mijn colaatje smaakte overigens prima. Er is uiteindelijk 12 euro afgerekend.

Wij zijn vervolgens - na ruim een uur - weer op weg gegaan, naar de controlepost Hemmeland bij Monnickendam en van daar uit - nog maar een klein stukje - naar Uitdam en Durgerdam. Wel een smal straatje daar en veel mensen op de been, dus moeilijk passeren en goed uitkijken. Het plan was om op de Schellingwouderbrug nog even te stoppen om alle Sunriders te verzamelen, maar vanwege de toch wel koude wind werd dat over de brug heen, aan de voet van de brug. Zoals je dat met bruggen hebt, gaan die wel eens open, zo ook de Schellingwouderbrug, maar eenmaal weer dicht, was het groepje snel weer compleet. Met zijn allen zijn wij vervolgens door Amsterdam naar de finish gereden, waar nog geprobeerd is ons samen met de medailles op één foto te krijgen.

Een mooie tocht met mooi weer en zonder kleerscheuren volbracht! Hulde aan Jan voor zijn eerste lange rit!
Wij zijn daarna teruggereden naar Oostzaan, eerst naar de pont bij het Centaal Station, die richting NDSM, maar die wilde Wim niet meenemen, dus toen maar die richting Mosplein en van daar uit verder naar huis, waar wij bij Marcel nog wat hebben nagepraat onder het genot van een hapje en een drankje. Dank je wel Marcel!

Verslag van Joep, nu dus al weer met drie xxx Dam tot Dam!


Mr. J.F.M. Vink B.V.
Doctor Scharffstraat 35
1511 VA OOSTZAAN