Woensdag 11 Januari 2012 at 07:45 am
Het is zondagochtend 8 januari half tien 's-ochtends. Het is een mooie zonnige dag. Het is veel te warm voor de tijd van het jaar en er staat een harde, stormachtige wind vanuit zee. Ideale omstandigheden voor onze traditionele snert tocht. Gezien de geringe opkomst (alleen Marcel en ik hebben de tocht gereden) is het misschien verstandig om nog een keer uit te leggen dat het weer alleen indirect met de titel van deze tocht te maken heeft. SNERT heeft in dit geval geen betrekking op het weer zelf maar betekent dat we na afloop van de tocht een welverdiende kom erwtensoep met elkaar eten. In theorie zou je een snert tocht ook in de zomer kunnen houden maar in de praktijk is het eten van erwtensoep toch het lekkerst bij een beetje koud, guur weer. Maar goed, we dwalen af... De opkomst was ietwat mager: de een moest op z'n kinderen passen terwijl bij de ander de kinderen juist niet aanwezig waren (ik kan het zelf ook niet meer helemaal volgen...). Zelf denk ik dat we het gewoon geen snert tocht hadden moeten noemen, maar goed.
We besluiten om eerst tegen de wind in te fietsen zodat we - vooropgesteld dat de wind aan het eind van de ochtend niet draait - op de terugweg wind mee hebben. Dit betekent dat we richting de zee gaan. De strandopgang bij Heemskerk is dan de meest voor de hand liggende optie. De hele heenweg hebben we een sterke wind tegen. Limburgs' mooiste wordt voor ons dit jaar een makkie na een 'beklimming' (zo voelt het in ieder geval wel) van zo'n 30 kilometer. Om en om gaan we op kop zodat we toch nog een redelijke snelheid kunnen halen. Eenmaal aangekomen bij het bos fietsen we door naar de strandopgang voordat we onszelf trakteren op koffie en gebak bij De Gasterij. Na deze welverdiende en welkome onderbreking zijn we weer voldoende uitgerust om de terugtocht te aanvaarden. Leek de heenreis op een lange beklimming, de terugreis (de wind is gelukkig niet gedraaid) lijkt net een lange afdaling. Met een gemiddelde snelheid van zo'n 40 km/uur worden we letterlijk naar huis geblazen; heerlijk!. Terug in Oostzaan wacht ons een goed glas whisky (Tamdhu 18 jaar) en een dampende kop snert! Wat kan het leven toch mooi zijn....

Grt. Erik B.