Limburgs Mooiste 2011 - Trappen, Plakken en Waterfietsen.
Zaterdag 02 Juli 2011 at 09:11 am
25 Juni 2011: de dag dat Oostzaan Limburg gaat ontmoeten, de Sunriders dalen af om te klimmen. Dit jaar de gele lus: 100 km zwaar.
Op vrijdagochtend verzamelen Erik E, Erik B, Marcel en Wim zich op de Rietschoot. ErikE heeft de koffie al klaar staan. Net voor een stevige bui komt Wim met grote en kleine rugzak op zijn fiets binnen. Even later komen ErikB en Marcel ook aan met de Citroën van ErikB. Na het bakkie gaan de dakdragers op het dak, maar komen we tot de conclusie dat ze niet echt vast zitten. Niet handig met twee fietsen op het dak en 250 km voor de boeg. Gelukkig hebben we spanbandjes mee en hiermee snoeren we de dakdragers vast.
Om 10:00 uur gaan we op pad. We komen er al snel achter dat we flink door moeten rijden want onder de 120 km/h gaan de spanbandjes klapperen op het dak. Doet ons denken aan een film met een bus. Toch even stoppen om te tanken: benzine voor de auto en vifit en koffie voor de Sunriders. Bandjes even anders doen en weer op pad.
In Limburg nemen we een heerlijke lunch (pasta met zalm) bij een bekend restaurant in Thorn. We zitten op een prachtig binnenpleintje onder een blauwe hemel, heerlijk. Na de lunch moeten we toch even doorlopen om droog de auto te bereiken. Er komen dreigende wolken aanzetten. Dat beloofd wat goeds...
Na even zoeken en met behulp van het navigatiesysteem ‘MarcelMarcel’ bereiken we ons hotel in Duitsland. Nou ja, het is meer een kruising tussen een Oost-Duits socialistisch bezinningsoord en een Majoor Boshartiaanse Jeugdherberg. Maar wel erg vriendelijke mensen die voor ons een kamer op de tweede verdieping hebben bedacht. De fietsen mogen ook in het hotel overnachten, onder het toeziend oog van de oprichter van het oord, Pater Nell.
Even omkleden om per fiets de omgeving te verkennen. Gelijk in het dorp al een pittig klimmetje. Hierna een buitenwijkje door en na een leuke afdaling rijden we zo de weilanden in. Gids Marcel neemt ons nog verder het veld in en we komen op onverharde paden uit. De andere Sunriders krijgen een onrustig gevoel in deze omgeving en net voordat er opstand uitbreekt weet Marcel ons een nog kleiner paadje in te praten en komen we exact op het festivalterrein van Limburgs Mooiste uit. Lang leve de GPS.
We halen onze startbewijzen op en kopen wat doping en wat fietsgerei. ErikE vindt gelukkig een smallere band want die brede kon echt niet, ‘geen gezicht’!
Wim koopt eindelijk zijn jasje voor veel te veel geld (zie DamtotDam’10) en na een paar biertjes te hebben gedronken gaan we via dezelfde weg weer terug naar het hotel. De leuke afdaling wordt nu een pittige klim. ErikB heeft zeer veel moeite met de zwaartekracht en valt zelfs helemaal stil. Hij zegt dit toe aan zijn fiets: “mijn trappers gingen niet meer rond”...
Een uur later op weg naar Heerlen om onze buik vol te eten bij de beste Italiaan uit de omgeving. Gelukkig hadden we gereserveerd want het was stampvol. Terug in het hotel zijn we vroeg onder de wol gekropen voor een nacht met harde bedden, slappe kussens, opvallend weinig gesnurk en af en toe een goederentrein en een onweersbui als achtergrondgeluid.
In de vroege ochtend op de dag van de waarheid hijsen we ons in ons prachtige tenue. Het goede ontbijt bevalt ons goed en we gaan op pad richting start. In de weilandomgeving kiezen drie eigenwijze Sunriders ervoor om toch een pad in te slaan waar al fietsers vandaan komen: ‘die komen vanaf de start en daar moeten wij ook heen’. Maar ook mountainbikers zijn vandaag uitgenodigd om te komen fietsen en die hebben vaak hun ogen in hun fietsbroek. ErikE raakt een aso-biker volop en valt midden in een modderplas. Behoorlijk gehavend klimt hij weer op zijn fiets en we rijden voorzichtig tegen de stroom in verder naar de start. Bij de start is het een chaos en het begint harder te regenen. De jasjes gaan aan. Dat belooft wat.
Na het uitdelen van de startbewijzen valt de grote fietserstroom uiteen. We rijden langs de Duitse kant, via twee andere klimmetjes, het onverharde pad van de Vaalserberg op: met 320 meter het hoogste punt van Nederland. Via de pas van Wolfhaag en via Harles komen we weer op 80 meter boven zeeniveau.
Het regent ondertussen flink door. ErikB rijdt lek en met zijn vieren staan we even later onder een afdak van een golfvereniging Eriks band te plakken. We koelen aardig af maar ErikB neemt nog even een halve modderduik: met het water van een modderplas spoelt hij zichzelf een beetje schoon, tja.
Weer op pad. De Gulpenerberg is een kraker: een stuk van 15% erin. Wonderlijk komen ook de jongens van de vlakke polder boven. Net hierna staan Marcels’ schoonouders op de camping. Zij staan aan de kant om ons aan te moedigen. Wim dacht hier warme soep te krijgen maar dat is een hallucinatie geweest. Zijn fiets begint wel steeds harder te kraken. De kleine versnelling wil niet meer. In het heuvellandschap is dit niet handig. Marcel begint steeds meer onderkoelt te raken maar gelukkig heeft Wim nog een droog truitje in zijn rugzakje. Het geklappertand wordt nu wat minder.
Halverwege de grensheuvel rijdt Wim zijn achterband lek. Door zijn slechte versnelling was hij achterop geraakt en de rest is al vooruit. Onder het afdakje van een boer de reserveband er maar weer om. En maar weer op pad om de ander Sunriders weer op te zoeken. De regen is nu wat minder en er lijkt wel wat zon achter het wolkendek te zitten. Droog rijden we Gulpen binnen. Eerst eens even een stevige lunch met een warme soep achteraf.
Met een volle buik gaan we weer op pad. Het miezert alweer. We rijden terug naar het parcours en met een grote boog om Gulpen heen inclusief een forse klim rijden we weer langs ons restaurantje om 100 meter verder een plijsterplaats op te rijden met gratis eten. Hebben we niet nodig en is vast niet zo lekker als onze lunch dus rijden we verder.
Acht kilometer voor de finish rijdt ErikB weer zijn achterband lek. Met een halfvolle band weet hij samen met Wim nog wel bovenop de Kruisberg te komen. Knap hoor, maar zowel Wim als ErikB hebben hun reserveband al verbruikt. ErikE was al eerder gepasseerd. Gelukkig zit Marcel er nog achter en met zijn reserveband gaan we richting finish.
Om circa vijf uur gaan we over de streep en worden we onthaald met een Gulpener biertje. Ook vinden we ErikE weer terug. Nog wat biertjes verder weer terug naar het hotel.
Uiteraard weer door het weiland en op het pittige klimmetje is het nu aan Wim die zegt zijn trappers niet meer rond te krijgen. Zijn ketting staat helemaal vast.
In het hotel hebben de aardige hotelmensen onze kamers nog even aangehouden. De douche is vurrukkulluk. De fietsen staan al op de auto en we willen een paar kilometer verderop een echte Duitse schnitzel gaan verorberen. In het Argentijnse restaurant waar we terechtkomen krijgen we geen schnitzel maar de steak smaakt ons ook goed.
Rozig stappen we de auto weer in en na nog een tank-, koffie- en ijsstop komen we om 23:00 uur weer aan in de Zaanstreek.
VIDEO BEKLIMMINGEN MARCEL
VIDEO BEKLIMMINGEN ERIK E
VIDEO BEKLIMMINGEN ERIK B
VIDEO BEKLIMMINGEN WIM
Jongens, ik heb genoten. Bedankt voor de rit en volgend jaar zeker weer.
Wim