De Dam-naar-Dam-naar-Dam-naar-Dam-Classic

Woensdag 22 September 2010 at 8:27 pm

6:30 uur
De wekker gaat sinds hele lange tijd weer eens in huize Wilms. Sinds de kinderen er zijn is deze wekker eigenlijk een beetje overbodig geworden. Tot vandaag dus. Op deze zondag 19 september rijden de Sunriders de Dam-tot-Dam-fietsclassic.
De wijze lessen van een paar maanden eerder van Peter nr.10 zijn me goed bijgebleven: gisteravond heb ik alles al klaar gezet zodat me geen onverwachte dingen overkomen. De nummerplaat al aan mijn fiets, bidon klaargezet, fiets tip-top in orde, kleding voor het grijpen. Klaar om weg te gaan richting Oostzaan. Toch nog even mijn handschoentjes zoeken en terug naar binnen voor de bidon…

7:30 uur.
Op tijd op het Kerkplein. Bram (wie kent hem nu nog niet?), Erik B. (alias Ramon Primavera) en Alvin staan al te dauwtrappen. Marcel kwam al snel daarna samen met zijn ontbijtje aankarren. Erik E. (papadag), Joep (rugklachten/nattigheid? ;-)) Erwin vdP (geveld door griep) en de Onrustjes (watsderede?) doen vandaag niet mee. Peter (10) en Erwin (J.) gaan met de hempont. Op pad dan maar naar Amsterdam (1).

8:00 uur
Het is een gezellige bedoening op de dam. Jammer dat we Erwin en Peter niet tegenkomen. Even bellen dan maar… geen gehoor. Misschien hebben ze al gestempeld en staan ze aan de andere kant, dus ook maar stempelen. Geen spoor van de hemponters, nog eens bellen en ja hoor, ze staan als een stel wassenbeelden onder het Madam Tussauds. Ze moeten beide nog wel stempelen. Erwin neemt de kaart van zijn naamgenoot over en gaat lopend langs de stempelmeneer. Dit is ongeveer een kwartier sneller dan Peter die met zijn fiets er langs gaat.

8:30 uur
Vertrek vanaf de dam. Het begint wat te spetteren dus iedereen zijn jasje aan. Iedereen? Nee, er is nog een sunrider met respect voor het shirt en voor de sponsors… of ben ik gewoon nog steeds zo eigenwijs om mijn regenjack thuis te laten? We houden het op het eerste. Al snel komen we bij de IJtunnel aan en met een goede beginsnelheid klok ik 64,6 km/h onderin de tunnelbuis. Mijn versnellingen zijn op en mijn benen kunnen niet sneller. Net als verleden jaar is dit een te gekke ervaring. Op de fiets ervaar je hoe lang en breed deze tunnel eigenlijk is. De lopers zullen dit nog wel meer hebben.

9:00 uur
Het wordt weer droog. Jasjes uit.

9:30 uur
Er komen donkere wolken aan. Jasjes aan.
We rijden via Oostzaan en Zaandam (2) naar de Wormer en op de Enge Wormer begint het erg hard te regenen. De harde wind doet de striemende regen op hagel lijken en ik begin spijt te krijgen dat ik mijn jack toch niet heb meegenomen. Hard trappen is de remedie om warm te blijven en het kielzog van Erik en Erwin geeft me het idee dat ik de druppels ontwijk.

10:00 uur
Bij Knollendam (3) is de regen weer verdwenen en gaan de jasjes weer uit.

10:15 uur
Onder het viaduct van de Kogerbrug wordt weer even op elkaar gewacht: Alvin moet zijn bidons steeds van het asfalt rapen (leuk die nieuwe houders…), Bram is continu bezig om zijn blaas ergens te ledigen en de rest… jawel die twijfelen of de jasjes wel of niet aan moeten. Peter zweert zijn jasje af voor de rest van de dag maar op het moment dat we verder gaan begint het weer te regenen en gaat het jasje toch weer aan.

11:30 uur
Na de pleisterplaats in Alkmaar rijden we kort door Schoorldam (4) en slaan we in oostelijke richting. Hier voelen we eindelijk de wind even op de kont. Ook voelen we een lege maag dus we gaan maar even op zoek naar een eettent. Een halfuurtje later vinden we een geschikt restaurant. Volgens mij was dit ergens voor Obdam (5) maar ik kan me vergissen. In ieder geval hebben we heerlijk gegeten en precies op het goede moment: de tosti’s, soepen en broodjes warm vlees vonden gretig aftrek. Alvin dacht hier anders over. We moesten hem massaal overhalen om iets te eten. Een tosti ging er met wat tegenzin in.

13:00 uur
We gaan weer op pad. Alle jasjes gaan weer aan want het spat een beetje. We gaan er vol in want we zijn weer op krachten. Dat dachten we tenminste want een paar kilometer verderop zijn we 2 rijders kwijt: Alvin en Bram zijn zoek. We zoeken een geschikte plek onder een paar grote bomen waar de regen ons niet kan lastig vallen en wachten, en wachten en wachten. Maar geen Bram en Alvin. Toevallig staan we 200 meter voor de pleisterplaats in Obdam dus we gaan daar maar naar toe en blijven nog even wachten. Na 10 minuten moeten we de conclusie trekken dat we ze kwijt zijn. Waarschijnlijk een pijltje gemist. We besluiten door te gaan en rijden naar de oversteek... en wie komen daaraan? Jawel de vermiste renners. Inderdaad een afslag gemist. Wat een toeval. Met z’n allen rijden we verder richting Schardam (6).

14:00 uur
Schardam ligt aan het IJsselmeer. Vanaf hier is het tegen de wind in. Nog 50 km over de dijk met een stevige zuidwester. Hier worden de kuiten gehard en gevoel uitgeschakeld. Er zit al 120 km in de benen dus verstand op nul en blik op oneindig. We rijden afwisselend op kop en zoeken andere fietsdwazen op om de krachten te verdelen. De tactiek is nu om steeds naar de volgende dam te rijden: Edam (7), Volendam (8), Monickendam (9). In de laatste plaats moeten we Marcel weer even op zijn fiets praten. Hij heeft last van zijn knieën en bazelt iets over bij Broek rechtsaf. Gelukkig toont ie karakter, komt ie in een prettig groepje terecht richting Uitdam (10) en vergeet zo alle pijntjes. Alvin gooit ook nog wat doping-repen naar binnen en dat verklaart de weinige zin in de tosti.

15:30 uur
Samen met Erwin en Erik raken we los. Achter het plaatsnaambord van Durgerdam (11) schuilen we voor de wind en regen en wachten we de rest op. Al snel komen Peter en Alvin erbij. Even later komen ook Marcel en Bram aanfietsen maar rijden met een big smile voorbij. We springen weer op de fiets en rijden gezamenlijk richting Schellingwoudebrug die net als vorig jaar fier omhoog staat. Op de Mauritskade stappen we nog even af om alle jasjes uit te doen om in tenue over de finish te gaan. Peter, inmiddels gewend aan zijn comfort, moppert nog wat maar een kwartiertje later is het toch prachtig om met z’n allen over de streep te gaan.

17:00 uur
Na wat biertjes en koffie en een aantal steeds heroïscher wordende sterke verhalen gaan we onder de modderspatten op huis aan. Peter en Erwin gaan weer via de hempont terug. De rest pakken de NDSM-pont. Ik ga via Tuindorp Oostzaan richting Zaandam waar me een warm bad wacht. Dat is genieten na 180 km afzien. Heerlijk euforisch dommel ik wat weg en droom al over volgend jaar: met de complete Sunridersploeg op pad langs de dammen van Noordholland in een mooi nazomerzonnetje. Of met een goed regenjasje...!

check buienradar.nl (gewoon trappen)

Zondag 12 September 2010 at 9:25 pm Zondag 12 september.

08.00 – de wekker gaat. Langzaam stap ik op het koude zeil en doe de gordijnen open. Het regent niet dus geen excuus om weer in bed te stappen. Even ontbijten, kopje koffie en dan het Sunriders tenue aan. Iets voor negen uur kom ik op het kerkplein aan. Ik zie diverse wielrenners staan maar geen bekenden en zeker geen Sunriders. Vreemd... Iets later komt Joep aanrijden. Ook hij is verbijsterd. Het is nog nooit voorgekomen dat Joep en ik als eerste op het plein staan. Een nieuwe mijlpaal denken we. Helaas blijkt het niet helemaal te kloppen. Bram stond al op het kerkplein voordat wij er waren. Hij rijd als sinds juni met de Sunriders mee. Joep en ik hadden Bram nog nooit ontmoet... Conclusie: toch maar meer fietsen. In het licht van de dam tot dam fietstocht volgende week leek het ons verstandig om een redelijk rondje te maken. We zetten koers naar Heemskerk om bij de strandopgang even een foto te maken en daarvandaan naar de gasterij.

Tot nu toe is het ons goed gelukt om de regen te ontwijken. We zijn gewoon om de bui heen gefietst. Na de koffie en appeltaart gaan we door het duingebied richting Wijk aan Zee en vandaar naar Beverwijk. Bij Beverwijk gaan we bij de zwarte markt de polder in. We twijfelen even maar gelukkig komen we richtingaanwijzers tegen die aangeven dat we op de goede weg richting Assendelft en Zaandam zitten. In plaats van via Assendelft te gaan besluiten we om via Nauerna te gaan. Via Assendelft zouden we recht op het meest dreigende deel van de wolken af rijden... Via Nauerna komen we op de westzanerdijk. Hier pikken we toch nog een stukje van de regenbui mee maar in Zaandam is het alweer droog. Rond half twaalf zijn we weer bij het kerkplein met zo’n 60 km in de benen. Dit voelt weer enorm goed. Hier kan de regen niet tegenop!.

Voor de buienradar verslaafden voegen we een soort beslissingsboom toe. Als we dit allemaal toepassen weten we in ieder geval zeker dat iedereen dezelfde afweging maakt als het om het weer gaat:

Grt. Erik B.

Two Sunriders for the Roses

Dinsdag 07 September 2010 at 8:53 pm Zondagochtend half zes, opstaan.
Het is wel nog erg vroeg maar naar buiten kijkend zie ik dat het schitterend weer is dus snel onder de douche.
Om kwart voor zeven ben ik naar Oostzaan gereden om Alvin op te halen en om zeven uur gingen we op weg naar Venlo voor de Ride for the Roses.
We kwamen aan om negen uur en toen was het al onwijs druk maar om ongeveer half tien hadden we een parkeerplek.
Toen zijn we naar de start gereden binnen in een veiling hal, geweldig zoveel wielrenners binnen in zo'n hal te zien.

Nu maar wachten op het startschot, dat zou om kwart over tien gegeven worden.
Even daarvoor draaiden ze keihard "The Rose" van Bette Midler, dat was voor sommigen erg emotioneel waardoor wij dus ook het kippenvel op de armen kregen, prachtig.
Daarna het startschot en toen nog een half uur wachten voordat wij naar buiten konden fietsen, zoveel mensen waren er (10.000, had ik later vernomen).
Toen we naar buiten reden stonden daar meteen al mensen achter dranghekken te klappen en aan te moedigen, alsof we Tour de France renners waren, dus daar was het kippenvel weer.
De snelheid zat er al snel goed in en dat bleef eigenlijk de hele 110 km. zo, behalve op plaatsen waar het hele zooitje af en toe helemaal stil stond of stapvoets moest rijden.

We hebben geregeld boven de 30/uur gereden en zelfs af en toe boven de 40/uur.
We kwamen in ieder geval binnen met een gem. van 27 (dit omdat we af en toe moesten wandelen met de fiets aan de hand).
In elk dorp en plaatsje waar we door kwamen waren drommen mensen langs de kant, soms wel meerdere rijen dik, ontzettend indrukwekkend allemaal.
Elke keer weer kippenvel. Al die mensen wisten natuurlijk waar het om draaide, rijden tegen kanker en daarom stonden ze iedereen ook zo enthousiast aan te moedigen, hartverwarmend allemaal.
Het viel Alvin en mij wel op dat de mensen pas begonnen te klappen zodra ze de Sunriders shirts in zicht kregen en zodra we voorbij waren werd het weer stil, echt, ik zweer het, vraag maar aan Alvin.
Wat hebben we dan toch een indruk achter gelaten hè met z'n allen in Limburg?

Dit was voor ons allebei absoluut de mooiste wielerervaring ooit.
Ik hoop van harte dat we volgend jaar weer mee kunnen doen, dan is het in Aalsmeer dus lekker dichtbij. Dan gaan we met de fiets heen want het enige vervelende die dag was, dat we 1 uur en 3 kwartier nodig hadden om van het parkeerterrein af te komen, zo druk was het met auto's. Tijdens de rit was alles langs het parcours perfect geregeld door verkeersregelaars en politie maar bij het verlaten van het parkeerterrein waren ze helaas vertrokken.
Maar voor de rest was het een geweldige dag en ervaring, absoluut een aanrader!

Groet,

Peter,
ook namens Alvin.