Zondag 20 Juni 2010 at 9:43 pm
Vandaag was ik te gast bij de Sunriders, alhoewel deze zonnige naam vandaag niet van toepassing was, aangezien het bij vertrek vanochtend,slechts 11 graden Celsius was, dat betekende dus been- en armstukken aan en dat terwijl het morgen de 21e is en het Zomer moet worden.
De reden dat ik als gast mee reed , is dat mijn reguliere groepje ( de Loomannetjes ) op terugweg was van een weekje fietsen in de Ardêche, zij hebben daar de Ardechois gefietst (www.ardechoise.com) , een beste rit van 216km op 1 dag, ik heb inmiddels contact gehad en men deelde mee, dat ze van de 7 dagen,er 2 droog meegemaakt hebben en dat er bovendien 2 valpartijen geweest zijn, echter niet ernstig.
Maar meer over de tocht van vandaag, het was zoals eerder vermeld, een winderige en koele dag , maar we lieten ons niet uit het veld slaan en vertrokken via Zaandam naar Koog a\d Zaan richting Assendelft, om door te fietsen via Heemskerk naar het strand, om een blik te werpen op een woest uitziende zee.
Aldaar heb ik even een foto gemaakt van de Sunriders en daarna zijn we naar de gasterij Kruisberg gereden, alwaar we een heerlijke appeltaart met slagroom verorberd hebben, gelukkig naast een brandende vuurkorf, die de temperatuur op een aangename manier deed stijgen en de leden van de Sunriders erop attent maakten, dat zij de helmen op afstand moesten houden.
Na deze heerlijke onderbreking, zijn we via Heemskerk, alwaar we midden in een trimloop belandden, via Bush en Dam naar Krommeniedijk gereden om in Wormerveer , bij een wegopbreking Jan Onrust totaal kwijt te raken, gelukkig deed het mobieltje zijn werk en Jan vertelde ons , dat hij via Wormer naar Oostzaan zou rijden.
Gelukkig troffen we hem weer na het Bartelsluisje, om gezamenlijk terug te fietsen naar het mooie Oostzaan.
Ik heb , ondanks het slechte weer, heerlijk gefietst en het was weer anders ,dan met het eigen ploegje achter elkaar aan te jagen met hartslag 180.
Groeten van Martin en hopelijk volgende keer beter weer.
Donderdag 10 Juni 2010 at 7:42 pm
Vrijdag 4 juni 2010
Bijna is het zover. Na een wekenlange voorbereiding gaan we eindelijk op weg naar Limburg om de volgende dag mee te doen aan Limburgs mooiste waar we de blauwe lus gaan doen: 100 km door deze prachtige provincie. We verzamelen om 09.30 bij Erik E en rijden naar Zaandam om Wim op te halen. Aan werkelijk alles is gedacht: er is zelfs voorzien in walky talky’s voor de broodnodige communictatie onderweg...
Het weer is prachtig en de vooruitzichten voor vandaag en morgen zijn meer dan uitstekend. De stemming bij het team bestaande uit Marcel, Alvin, Erik E, Jan, Wim, Joep en Erik B zit er dan ook goed in. Onderweg maken we een tussenstop in het plaatsje Thorn in Noord Limburg, ook wel bekend als het “witte stadje”. Een bezoek aan dit stadje is meer dan de moeite waard, zeker aan te bevelen. In Thorn gebruiken we de lunch. Niet verwonderlijk met een zware tocht in het vooruitzicht nemen de meeste van ons pasta gerechten. Nadat we nog even in Thorn hebben rondgelopen gaan we weer op weg naar ons hotel in Heerlen.
Volgens de routeplanners, ANWB site enz. staan ons de nodige files te wachten. Veelvuldig overleg via de ether: breaky, breaky kom er eens in.. leid ertoe dat we toch besluiten zo lang mogelijk de snelweg te volgen en geen groene route binnendoor. Het blijkt gelukkig mee te vallen en we komen rond een uur of drie bij ons hotel aan. We zijn niet de enige deelnemers aan Limburgs mooiste die dit hotel ontdekt hebben. We melden ons als team Zoutendijk en worden op slag als Koningen behandeld (Marcel je moet ons toch eens leren hoe je dit aanpakt: compromiterende foto’s, paardehoofden in bed....). We hebben drie kamers en komen snel tot een indeling: Marcel en E&E op een kamer, Joep en Wim op een kamer en Alvin en Jan. De kamers zien er prima uit en elke kamer heeft de beschikking over een bad met douche en een apart toilet: luxe!. Na ons snel te hebben omgekleed blijken er toch wat hiaten in de voorbereiding van sommige van ons te zitten: zo is Erik E zijn fietsschoenen vergeten. Hij baalt hier uiteraard stevig van en geeft aan dat hij graag even bij een Declathon langs wil om nieuwe schoenen te kopen (alsof ze die in Heerlen hebben, laat staan dat we weten waar de Decathlon is...). Na het omkleden gaan we op onze racefietsen op weg naar het startpunt van de tour. Ondanks de zorgvuldige voorbereidingen - zelfs deze verkennende tocht naar het startpunt is van tevoren op de kaart uitgezet en uitgeprint! – slagen we er toch in om de weg kwijt te raken. Blijkbaar kregen we wat hulp van buitenaf want we kwamen terecht op een soort winkelboulevard met – jawel – een Decathlon.....
Erik E kon zijn geluk niet op en zat in werkelijk no-time binnen schoenen te passen. Van deze gelegenheid is tevens gebruik gemaakt om de uitrusting van de Sunriders – met uitzondering van Peter en Erwin helaas maar dit komt nog goed – te vervolmaken met wielrenhandschoenen in de perfect kleurstelling!. ErikE heeft overigens nog goede zaken kunnen doen door de schoenen die hij 3 weken eerder had aangeschaft voor een zeer gunstig prijsje aan Marcel over te doen: er gaan geruchten dat.... (nou ja, hij is maandag wel weer aan het werk gegaan dus het zal wel meevallen). Na deze geslaagde onderbreking gaan we verder naar het startpunt. Hier is muziek en er zijn verschillende stands met wielerspullen: shirts, schoenen, krachtvoer, fietsen. E&E zijn verschrikkelijk blij dat ze net een andere fiets hebben aangeschaft en dus niet in de verleiding komen.... (er staat o.a. een prachtige full carbon TREK in – je raad het al – de Sunriders kleuren). Er zijn al behoorlijk wat bezoekers en er hangt een prettige relaxte sfeer. Na deze sfeer – en het bier van de tour sponsor – geproeft te hebben gaan we weer terug naar het hotel. De fietsen mogen mee op de kamer hetgeen we ons geen twee keer laten zeggen.
Na ons te hebben opgefrist en omgekleed gaan we op weg naar “El Castillo”, een Italiaans restaurant op loopafstand van het hotel. Het is kermis in Heerlen – zo’n ontvangst hadden we niet verwacht: waarschijnlijk weer het mysterieuse “Zoutendijk effect”... Ter voorbereiding op de tocht die voor ons ligt wordt de nodige pasta ingeslagen om het glucose niveau op peil te krijgen. Het moet gezegd: in Limburg kun je uitstekend eten!. Nog even een biertje op het plein en dan terug naar het hotel. E&E zijn lettelijk gek op hun fietsen.
Zaterdag 5 juni 2010 – Blauwe Lus
Na een uitstekende nachtrust – ik kan hier natuurlijk alleen voor mezelf praten – staan we op. Marcel wordt wat moeilijk wakker en klaagt dat hij bijna niet geslapen heeft omdat Erik snurkt (dit moet op Erik E slaan omdat ik al meer dan 20 jaar samen ben met Ris en haar hier nog nooit over heb horen klagen....) en dat terwijl hij oordopjes in had; hij zal wel raar gedroomt hebben zonder Carolien...
Het opstaan, douchen en omkleden gaat verder zeer geroutineerd. Na het ontbijt controleren we onze uitrusting, brengen de banden op spanning (zijn tevens getuige van een ontluikende romance tussen Wim en Joep: foto’s beschikbaar...) en gaan op weg naar de start.
Onderweg zien we lange files met auto’s allemaal op weg naar de start van Limburgs mooiste. Gelukkig zijn wij op de fiets!. Eenmaal bij de start aangekomen hoeven we niets meer te doen – startbewijzen zijn al ons toegestuurd. Het valt op dat er ook heel veel vrouwen meedoen aan de tour. Het groepje dat het dichtst bij ons staat heeft startbewijzen voor de 150km zwaar (wij doen de 100km licht...). Net op tijd slik ik de opmerkingen die ik had willen maken in... Volgend jaar toch maar inschrijven voor de zwaarste versie (kan op het laatst nog gewijzigd worden, maar schijn is alles: staat per slot wel op het rugnummer en dat voelt al een stuk beter! ;-)).
Nog even een groepsfoto en dan aanschuiven om door de start te gaan.
Eindelijk: we zijn op pad. Ook deze dag is stralend: werkelijk geen wolkje aan de lucht. We hebben afgesproken om bij iedere rustplaats op elkaar te wachten en gezamelijk de finish over te gaan. Dat dit een goede afspraak is blijkt al vrij snel: je moet je eigen tempo rijden om niet kapot te gaan. Het fietsen in het heuvelachtige – prachtige - landschap van Limburg is heel wat anders dan de vlakke polders de we gewend zijn.
Onderweg zie je werkelijk de mooiste taferelen: prachtige natuur met schitterende hoeve’s en kastelen. Het is puur genieten. De afdalingen zijn werkelijk spectaculair. In het begin wat onwenning maar na verloop van tijd raak je er meer aan gewend en durf je meer. Snelheden van tegen de 60km per uur zijn zeker mogelijk. Bij de eerste rustplaats in de buurt van Voerendaal komen we elkaar weer allemaal tegen. Iedereen is in een jubelstemming: heerlijk, prachtig, geweldig zijn de overheersende geluiden. De organistie van de tour is prima. De verzorging uitstekend: bananen, repen, heerlijk water.
Het tweede deel van de tocht is al wat uitdagender en wijkt af van de route zoals die is gepubliceerd: we komen onder andere door Oud-Valkenburg en – na een lange klim – via Margraten richting Gulpen. De afdaling naar Gulpen is prachtig en de vaart zit er goed in. Opletten bij afdalingen is enorm belangrijk: tijdens de afdaling is er aan het eind opeens een meer dan scherpe bocht naar links naar de controle plaats in Gulpen. Erik E verteld op de rustplaats dat hij bijna werd uitgesmeerd over +/- 10 vierkante meter muur in een poging om mij in te halen en hierbij te laat realiseerde dat hij een bocht moest nemen. Als stille getuige hiervan laat hij een afgesleten (recht) stuk op zijn achterband zien: de rest van de tocht zien we zijn fiets op- en neergaande bewegingen maken..... Gelukkig is het goed afgelopen en kunnen we hier grappen over maken: Erik E in een grote bloedvlek uitgesmeerd over de muur met daaronder de tekst: “ik had ‘m bijna....”. Iedere andere variant was minder prettig geweest: een goede les voor ons allen!. Na een welverdiende rust in Gulpen maken we langzamerhand weer aanstalten om verder te gaan. Ineens spurt Jan weg, krentenbol nog half in z’n mond gepropt springt hij op zijn fiets en mompelt nog iets zoals “ik zie een maatje....”. Hier trapt natuurlijk niemand in. Jan heeft gewoon Limburgs Mooiste ontdekt en zorgt ervoor dat hij vlak achter haar blijft rijden. Geen stijl natuurlijk: op deze manier gaat het fietsen vanzelf en had ie net zo goed met de auto kunnen gaan... Na nog een paar lange valse platten en snelle afdalingen komen we op de rustplaats voor Vaals. Na het uitwisselen van ervaringen en het op peil brengen van het vocht gehalte gaan we op weg richting Vaals. Vlak voor Vaals komen we een echt gemene stijging tegen. In het lichtste verzet kom je hier nog maar met de grootste moeite tegenop. Dit is werkelijk afzien in het kwadraat!. Dat belooft nog wat. Volgens de overzichtskaarten was dit stukje maar iets van 68 KIP (Kracht Inspannings Punten). De Vaalserberg staat voor 92 KIP.... Vlak voor de rustplaats in Vaals zien we een pijl met de tekst: “vermijden van de Vaalserberg”. Omdat Wim eerder al geopperd had om de Vaalserberg gewoon over te slaan verdenken we hem ervan dit bordje opgehangen te hebben. De verleiding is onmetelijk groot maar het toch onze eer te na om hier gevolg aan te geven: we hebben al een van de lichtste varianten als we gaan afsnijden kunnen we onszelf waarschijnlijk voorlopig niet meer in de spiegel zien.. De pauze in Vaals duurt wat langer dan bij eerdere rustplaatsen. De stemming is om te snijden. Iedereen is er van overtuigd dat de ware beproeving nu pas gaat beginnen en het voorproefje vlak voor Vaals was niet erg bemoedigend.
Jan gaat als eerste op pad onder het mom: “jullie halen me toch wel in” – maar inmiddels kennen we zijn drijfveren. Alvin gaat met Jan mee. Ikzelf volg iets later. We hebben afgesproken om op elkaar te wachten bij het drielandenpunt om daar gezamelijk op de foto te gaan (met de vlag van Oostzaan!). Er blijken verschillende drielandenpunten te zijn: in ieder geval in de perceptie van de verschillende groepen want we staan verspreid op elkaar te wachten. Uiteindelijk komt het toch goed en wordt de felbegeerde foto gemaakt.
Hierna komen we na een korte afdaling in Duitsland terecht. De route gaat ineens linksaf maar wij besluiten om eerst rechtdoor te gaan en op het uitnodigende terras van een Duits restaurant frisdranken, salades, schnitzels en gehaktballen te nuttigen. We hebben een prachtig uitzicht over een mooi groen golvend dal, het zonnetje schijnt uitbundig: dit is vakantie!. De bediening is geweldig. Marcel is dusdanig onder de indruk (waarschijnlijker vermoeid als gevolg van slaaptekort dor het gesnurk van ErikE) dat hij op een rekening van €102,- zo’n €105,- fooi geeft. Gelukkig accepteert de serveerster dit niet. Ze geeft ons nog wel een compliment: wij zijn de gulste Nederlanders die haar restaurant ooit bezocht hebben.
We gaan weer verder: het laatste deel van de tocht. Joep laat zich door een ouder Duits echtpaar, dat in Nederland vaak de verkeerde kant is opgestuurd, in de verkeerde richting sturen waardoor we hem een paar kilometer voor de finish uit totaal onverwachte richting zien opdoemen: als herinnering besluiten we om een stukje van z’n medaille af te knippen vergelijkbaar met het stuk dat hij heeft afgesneden... Op het laatste stuk zien we een aantal fietsers in de berm liggen. Een man en een vrouw zijn frontaal tegen elkaar opgebotst. Er is gelukkig een arts bij maar op initiatief van Marcel (absoluut GROTE KLASSE!) gaan we helpen: andere fietsers/auto’s manen om rustig te rijden en 112 bellen voor een ambulance. Wat nu volgt is werkelijk beschamend. Het ongeval heeft plaatsgevonden vrijwel op de grens tussen Duitsland en Nederland maar op Nederlands grondgebied. We bellen 112 en komen uit bij de centrale in Maastricht. We geven globaal aan waar we zijn: tussen Bocholtz en Osbach in Nederland. De centrale geeft aan geen Bocholtz te kunnen vinden en verbind ons door naar de centrale in Aachen (Duitsland), deze geeft aan dat het op Nederlands grondgebied is en probeert ons weer door te verbinden naar de centrale in Maastricht. Deze neemt niet op. Hierna proberen ze de centrale in Venlo. Zelfde verhaal: Bocholtz kunnen we niet vinden (inmiddels zeker 15 minuten verstreken en nog geen ambulance onderweg...). Uiteindlijk slagen we erin om een ambulance op pad te krijgen. Als deze is verschenen kunnen we niets meer doen en zetten onze toch voort. Na 500 meter zien we een plaatsnaambordje: Bocholtz – gemeente Simpelveld....
Gezamelijk gaan we over de finish. Vlak voordat we de finish overgaan wacht ons een enorme teleurstelling: de presentator vertelt ons dat de frisdrank op is en dat er alleen nog maar bier is: gratis van de sponsor: Brouwerij Gulpener..
Bij de finish laten we ons in het gras zakken en geven ons over aan het ware genieten: terugkijken op een bijzonder geslaagde dag onder het genot van een biertje, in het gras, onder de zon: een mooiere voorstelling is niet denkbaar. Op basis van de ervaring van Marcel en Erik E die Limburgs’ mooiste twee jaar eerder samen met Mario hebben gereden (volgens ons heeft Mario ook dit jaar met ons meegedaan en gezorgd voor de fantastische omstandigheden) hebben we nog de beschikking over 1 hotelkamer waar we ons kunnen douchen en omkleden. Vervolgens gaan we op weg naar huis, gaan nog even naar een Chinees in Roosteren om te eten alvorens we op eigen gelegenheid richting Oostzaan gaan.
Limburgs mooiste was zeker ook mijn mooiste!.
Erik B.
