Maandag 14 Mei 2012 at 10:45 pm
Het is Moederdag en misschien is dat een van de redenen dat ik als invaller mag meerijden met de Sunriders. Er zijn immers veel afzeggingen. Een hele tragische (gebroken sleutelbeen), een begrijpelijke (verbouwing) en een die misschien met Moederdag te maken heeft, vermoeden we ("dubbele afspraak").
Maar hoe dan ook, mijn geluk kan niet op! Met Marcel en Jasper een rondje rijden, wie wil dat niet? Als ik om kwart over acht de deur uit stap is dat in korte mouwen, en veel te vroeg. De lente in m'n kop, niet gek op de eerste zonnige dag in driehonderd jaar. Nieuwe banden op m'n ros, gevuld met liefst 8 bar ledigheid. Ik heb er zin an!
We ontmoeten elkaar bij de Jaap Eden en gaan van start. Drie trappen later fietsen we langs het kanaal in een landelijke omgeving. Het blijft een wonder, Amsterdam Oost. Een dorp in een stad in het platte land. Meteen maken we tempo: Marcel en Jasper hebben er immers al twintig kilometer opzitten en zijn dus warm gedraaid. Wind is er niet of nauwelijks, zon in overvloed, de route vraagt erom.
Na dertig kilometer ongeveer blijkt dat ik niet de enige ben die graag naast de Sunriders rijdt. Een dame op een Cadex uit midden jaren 90 sluit aan terwijl we comfortabel achter een grote groep hangen. Ze begint een gesprek: "Zijn jullie samen?" "Fietsen jullie veel?" Opvallend is het minuscule bruinen leren damestasje, gedragen op haar rug. Het gesprek duurt voort, ook wanneer het tempo omhoog gaat. Inmiddels geeft de teller constant 33+ aan. Inge, zo heet ze, blijft erbij lachen. De Cadex piept soms vervaarlijk. Haar eerste racefiets, van Marktplaats, september 2011 gekocht.
Bij het rustpunt is Inge er nog altijd niet afgewaaid. Marcel laat zich van zijn technische kant zien door de draaiende delen van de Cadex overvloedig met teflon-spray te bespuiten. "Ik ga zo weer met jullie verder," besluit Inge zelfverzekerd. Welke (invallend) Sunrider zegt daar nee op?
Was de tocht mooi geweest, wat volgde is nog mooier. Een lange slingerweg doet qua landelijk schoon niet onder voor de mooiste testritten van Top Gear. Vooral omdat de bestuurders van gemotoriseerde voertuigen kennelijk op de snelweg zitten of al op de plaats van bestemming: de bank van schoonmoeder. De GVB-ploeg wordt met twee vingers in de neus ingehaald. Het tempo gaat omhoog. We vinden een fijne ploeg om mee op te rijden, genaamd Flynt (denk ik). En ja, er wordt ook kopwerk gedaan.
Bij de laatste rust verzuchten we bijna allevier dat we eigenlijk liever meteen door waren gegaan. De Amstel is al bijna in zicht, en ben je bij de Amstel, dan ruik je de stal. Toch een krentenbol naar binnen en een druivensuikertablet van de Rabobank. En daarna verder, nog maar twintig kilometer. Op het enige smalle paadje dat we tegenkomen blijkt een renner over de heg in de sloot te zijn beland. Gelukkig lijkt de schade mee te vallen. Het is het enige ongevalletje dat we zien op deze fantastisch georganiseerde tocht.
Met z'n vieren gaan we over de finish. Bijna ben ik jaloers op Marcel en Jasper, die nog twintig mooie kilometers naar huis mogen toeren. Maar na een biertje (traktatie van Inge, voor de gezellige tocht) voel ik de kilometers goed zitten. Je hoeft de foto maar te bekijken om te zien dat we een mooie tocht hebben gehad. Een van de mooiste ooit, zonder gekheid.
Grt. Daan
Zondag 06 Mei 2012 at 3:01 pm
In verband met het natte weer regende het twee weken geleden afmeldingen voor de Ronde van Noord-Holland. En het bleef maar slecht weer, zodat zelfs de vaste zondagse rit niet doorging. Maar ja, de hellingen van Limburgs Mooiste komen eraan en als je al moeite hebt met 110 vlakke kilometers dan wordt dat natuurlijk afzien! Gelukkig was daar nog de Classico Boretti, en Marcel en ik besloten die extra kilometers training aan de voorbereiding toe te voegen.
Zo reden we dus op zaterdag 5 mei richting het Floriadeterrein in de Haarlemmermeer. Na de gebruikelijk chaos bij het zoeken naar een parkeerplek en de drukte bij het inschrijven, vertrokken we stipt om 9.00uur. Het eerste deel –terug richting Noordzeekanaal- hadden we wind tegen, maar ach, we waren nog fris. Daarna ging het via Spaarnwoude naar Bloemendaal. Bekend terrein gelukkig, want voor ons was er niet de verrassing dat er na een stukje afdaling nog een tweede deel geklommen moest worden op ‘t Kopje. Zo schoven we meteen flink op in het peloton.
Van Bloemendaal ging het richting Zandvoort –een mooie voortzetting met vals-plat die we vaker moeten doen. Daarna met wind mee over de boulevard en een prachtig stuk door de duinen naar Noordwijkerhout.
Bij Sassenheim begon de wind weer een rol te spelen: in de open polder kwam die meestal flink van voren en omdat we pech hadden met de groepjes (te langzaam of veel te snel) moesten we zelf veel kopwerk doen. Eenmaal hadden we een fijn groepje van vier dat lekker ronddraaide, maar helaas moest Marcel plassen, waarna we ze na een bedankje moesten laten gaan.
De laatste 12 kilometer richting Hoofddorp zakte ons tempo in. Marcel had te weinig gegeten en daardoor plotsklaps geen jus meer in de benen. Rustig achter een bus (van renners met shirts van het GVB ) hangend, reden we het laatste deel van de koers uit.
Bij de Finish was het niet heel druk. We waren mooi op tijd gestart, dus de grote menigte moest nog komen en de 165km was nog niet gefinisht. Tijd om rustig te genieten van de Boretti goodiebag en een welverdiende pasta. En dat viel tegen…. Een plastic tas met wat foldertjes en een klein bakje saaie pasta.
Feiten en conclusies:
- 110 km met 28.1 km/u gemiddeld.
- een mooie route, prima bewegwijzerd en op veel kruisingen verkeersregelaars
- goed georganiseerde start-finishlocatie
- 19,50 inschrijfgeld is véél te dik betaald (hoewel de eerste 4000 voorinschrijvers er een smurfenblauw Borettishirt voor kregen)
Tips voor de Rabo Cycle Tour:
- neem geen Red Bull aan bij de verzorgingspost, want daarvan moet je vaak plassen
- stop je eten niet in een rugzakje, want dan kun je er onderweg niet bij en dan eet je te weinig
Grt. Jasper.
Donderdag 12 April 2012 at 9:52 pm
Zaterdag 8 april 7:30, Jasper staat voor de deur en samen vertrekken we naar Oostzaan om Erik, Erik, en Marcel op te halen om gezamenlijk naar Veenendaal te gaan voor de toertocht Veenendaal – Veenendaal.
Bij het vertrek uit Oostzaan is de lucht (be)angstig(end) zwart, maar de voorspellingen zijn redelijk positief… opklaringen vanuit het Noorden… maar ja, hoe lang duurt het voordat de opklaringen (en de zon) in Veenendaal zijn?
Het plan is om 9:00u in Veenendaal te starten dit zou toch moeten lukken?!... Helaas voor de afslag op de A12 staat een file van 3km…. ivm een wielerevenement; we waren dus niet de enige die bedachten om naar Veenendaal te gaan.
Met een vertraging van 1 uur, starten de Sunriders Erik, Erik, Marcel, Jasper en Edwin en “gelegenheidsteamlid” Daan aan de tocht. (Daan heet voor deze tocht Wim…)
Na 5km doemt het 1e obstakel van de dag op; de Amerongse berg
de 1e klim, maar door het gelijkmatige verloop, goed te doen. De Sunriders verteren deze helling dan ook lekker.
Zo dat was de 1e, op naar de volgende helling. Deze is de zgn Defensieweg en wel vanaf de Westkant
De Defensieweg heeft in de afgelopen jaren een nieuwe laag asfalt gekregen en dat is goed te merken. Het loopt lekker en al snel zijn we weer via de oostzijde afgedaald. Op naar de volgende helling. Marcel heeft nog wat last van zijn verkoudheid en wordt door ondergetekende teruggebracht bij de groep.
Inmiddels zijn er ruim 15km afgelegd en 2 hellingen bedwongen.
Het is nog 7 km naar de volgende helling; de beruchte Koerheuvel. Deze duikt steil omhoog vanuit Rhenen…. Eerst een rotonde ¾ rond en dan knallen naar boven.
En of het al niet erg genoeg is een dergelijke helling, begint het ook nog iets te regenen.
Na de Koerheuvel afdaling en verder richting de Rijnvalei. Inmiddels regent het iets harder, maar gelukkig zet het niet door. Op weg naar de Wageningsche berg (Zuid)
Door de parcourskennis, nog wat tips aan Sunrider Erik meegegeven en dan knallen we omhoog bij de Wageningsche berg. Mooie klim over fijn asfalt.
En dat was alweer de 4e klim en op de top staan alweer 36km op de teller.
Hij gaat best lekker zo… wel merk ik dat ik last heb van het weer. Het is fris, dus wat warm aangekleed en dat is met het klimmen soms wel wat te warm. Maar goed in de polder, op het vlakke is het wel lekker.
De verschillen zijn er wel met klimmen, maar een ieder komt boven en gestaag wordt er door gekoerst richting de Italiaanseweg. Een zeer mooie klim over klinkers.
Eerst een afdaling richting de Rijnvalei, en dan komt na 44km de Italiaanse weg. Een echte kuitenbijter.
Op de Italiaanseweg worden de verschillen en de foto’s gemaakt.
Inmiddels zijn we in Oosterbeek en zijn we op weg naar de verzorging in Arnhem. De verzorgingspost ligt op 57km, op de helft dus.
Via de Prinsbernardweg (500m, 4.8%) en de Heijenoordseweg (2190-6,0%) wordt het clubhuis van Reto bereikt, alwaar de verzorgingspost is ingericht.
Na een zeer korte stop rijden de Sunriders door op zoek naar een iets rustiger plekje voor een bakje koffie met appeltaart.
Via Schaarsbergen bereiken we Landgoed Warnsborn; alwaar Erik ons naar “Groot Warsnborn” brengt voor de koffie.
Helaas zijn de Sunriders elkaar even “kwijtgeraakt” en zijn Marcel en Daan voor, waardoor zij niet in de gaten hebben dat we afslaan voor de koffie. Dus snel bellen en de mannen komen terug!
Lekker buiten op het terras van het luxueuze Groot Warnsborn genieten van heerlijke koffie en appeltaart.
Na deze stop, wordt de rit richting Veenendaal voortgezet.
Er volgen nog een aantal klimmen, te beginnen met de Westerbouwing (770m; 7,2%)
Na deze klim zijn er alweer 66km afgelegd. Het gaat lekker. Af en toe is er zelfs een klein zonnetje te zien. Helaas zet dat niet echt door… We waren toch de Sunriders?
Via de toch wel gemene Holleweg
rijden we richting de 2e verzorgingspost; deze is in Renkum. Hier worden de bidons gevuld en de ook de inwendige mens wordt aangevuld.
Er wachten na de verzorgingspost nog 3 beklimmingen. Ikzelf verrekende me door te denken dat ook de Amerongse nog een keer beklommen moet worden. Aan de finish bleek dat niet het geval.
Als eerste volgt, na de verzorging in Renkum, de Wageningscheberg. Nu via de oostkant.
Via de Zuidkant van de Wageningscheberg wordt de Rijnvalei bereikt.
Hier rijden we tegen de wind in over de Rijndijk richting Rhenen, alwaar de Grebbeberg op ons wacht.
Langzaam doemt de Grebbeberg op. En dan ja, knallen naar boven. Of valt het knallen tegen. De kilometers in combinatie spelen sommige Sundriders toch wel een beetje parten.
Na de Grebbeberg zitten de Sundriders verdeeld over het parcours. Daan besluit om door te rijden, omdat hij dan in Veenendaal de trein richting Amsterdam kan halen. Inmiddels zijn de Sunriders “gehergroepeerd” en wordt er begonnen aan de laatste 12km van de rit; het einde is dus inzicht.
Er wacht ons nog 1 helling richting de finish in Veenendaal; de Defensieweg; nu via de oostkant.
Maar zoals al opgemerkt bij de beklimming vanaf de Westkant, ligt hier tegenwoordig mooi asfalt. En de klim loopt redelijk gelijkmatig. Bovenaan denderen we naar beneden en op weg naar Veenendaal.
We worden op het laatst nog even getrakteerd op een paar hagelstenen, maar ook dit buitje zet niet door en mag dus geen naam hebben.
Voldaan rijden we na 111km onder het spandoek “Finish” door, we hebben het met z’n allen uitgereden.
Het was een mooie tocht, over een mooi parcours. Na de finish blijkt dat we ook nog eens behoorlijk hebben doorgereden.
Terug bij de auto is het omkleden en terug richting Zaandam en Oostzaan. De file van de heenweg staat nu op het industrieterrein richting de snelweg; dus duurt het even voordat we echt weg zijn.
Wat ons rest na Veenendaal-Veenendaal…. De fietsen schoonmaken voor de volgende rit.
Voor mij was het de 1e toertocht als Sunrider. Helaas liet de zon ons in de steek, maar de gezelligheid was er niet minder om.
Op naar de volgende tocht, de Polderklassieker: De Ronde van Noord Holland!
Veenendaal – Veenendaal in cijfers:
Totaal geklommen kilometers : 12,110km
Totale hoogtemeters geklommen : 453m
Totaal Kliminspanninsgpunten : 285
Gem. gereden snelheid : 25,6km/h
Groeten en tot zondag, Edwin
Zondag 25 Maart 2012 at 9:23 pm
Zondagochtend 4 maart: weinig wind uit het zuiden, lichte mist met af en toe een zeer waterig zonnetje en een graad of 10. Edwin en ik rijden naar Oostzaan. Op klokslag half tien rijden we het kerkplein van Oostzaan op waar Marcel ons al staat op te wachten.
We fietsen vaak vanwaar de wind vandaan komt. Nu niet anders. De wind staat zuidelijk dus we trappen via diverse andere dijken naar de Diemerzeedijk om via het Amsterdam-Rijnkanaal naar Muiden te gaan. Bij Diemen worden we nog even getrakteerd op een omleiding, dus dan maar langs de A1 verder trappen. In Muiden vinden we een rust- en een appelpunt bij Ome Ko. Na de thee, koffie en choco terug via Weesp en langs het Gein naar Abcoude.
Edwin houdt de gang er aardig in en neemt Marcel en mij vaak op sleeptouw. Na de groene rit naar Abcoude gaan we via Amsterdam Zuidoost de bebouwing weer in. Kriskras door Amsterdam komen we uiteindelijk bij de pont uit naar Noord. Nu nog uitrijden naar Oostzaan om Marcel weer thuis af te zetten. Een ritje, ca.70km, zoals elke andere zondagen, dachten we.
Maar Edwin en ik moeten wel nog even naar Zaandam toe. Kerkstraat, Poelenburg en over de nieuwe rotonde de Twiskeweg op........ En die is me toch effe te glad af. Op driekwart glijd mijn fiets onder me vandaan en druk ik met vol gewicht mijn schouder op het asfalt: AU! Dat voelt niet goed. Daar lig ik op het asfalt samen met Edwin die ik mee heb geschoffeld. Ik weet gelijk dat ik niet verder kan fietsen. Een snerpende pijn in mijn schouder en sleutelpijn fluistert dat dan ook niet erg subtiel in mijn oor.
Met de ziekenauto wordt ik naar het ZMC gebracht. Daar concludeert de dienstdoende arts wat ik al dacht: een gebroken sleutelbeen. Ik krijg ondertussen allerlei poeders en pillen om de pijn wat te verdrijven en ondertussen pellen ze daar mijn krappe wielerkleren uit. Nadat foto's waren genomen zie ik het zelf ook: heel erg gebroken. De twee halve botten liggen zo'n 5 cm naast elkaar waardoor mijn schouder ook een even groot deel naar binnen staat.
Pas vier dagen later ben ik onder narcose geopereerd.. De chrirurg heeft knap werk geleverd met een titanium plaatje en elf dito schroeven. Na een nachtje met zicht op de IJdoorn mocht ik naar huis.
Voorlopig moet ik dus rust houden en op zijn tijd wat oefenen om de stijfheid te verdrijven. Aan het begin van het wielerseizoen is dit wel tanden knarsen. En aan stil zitten heb ik sowieso al een hekel. In elk geval mag ik voorlopig niet meer fietsen. In mei mag ik weer voorzichtig meedoen. Ik heb mijn pijlen al op Limburg Mooiste gericht.
Groeten van Wim
ps: Bedankt voor jullie bezoekjes, kaartjes, berichtjes en telefoontjes.
Zondag 18 Maart 2012 at 8:24 pm
De winter is voorbij. Hoewel de meesten van ons de hele winter hebben doorgefietst, is de Joop Zoetemelk Classic door het Groene Hart de openingsrit van het seizoen.
Op zaterdag 17 maart vertrokken Erik B, Erik E, Ronald, Peter (nr.10), Marcel en Jasper in alle vroegte richting Leiderdorp.
Al snel werd duidelijk dat het enorm druk zou worden: de verkeersregelaars konden het werk niet aan. We kozen dus op ruime afstand van de start een parkeerplek op een industrieterrein. Net op tijd, want er was geen plekje meer te vinden.
Na het afhalen van de stuurbordjes bij het clubhuis van Swift, konden we direct starten. Rond 9.15 vertrokken we voor een rondje van 75 km door de polders rond Alphen a/d Rijn. Het eerste half uur was behoorlijk druk: smalle dijkjes, grote verschillen in tempo, veel tegenliggers op weg naar de start, maar ook moeders met fietstassen en kinderen. Geen oog voor de omgeving dus, handen aan de rem, langzaam opschuiven en uiteindelijk wat ruimte na de eerste schifting in het peloton.
En toen ging het snel. Voor de wind reden we af en toe rond de 40 in het uur en niet iedereen kon dat tempo aan. Geen probleem, want bij de verzorgingspost liep alles weer samen. Na een beker energiedrank en een krentenbol ging het verder: eerst met wind in de rug, toen opzij en uiteindelijk tegen. Opschuivend en aanhakend bij snelle groepjes, bleef het tempo behoorlijk hoog.
Op een gegeven moment haakten we aan bij een groepje met Joop Zoetemelk himself! De beste Nederlandse wielrenner aller tijden reed achteraan een klein pelotonnetje en we konden dus mooi in zijn wiel kruipen. Het groepje reed met dik 30 per uur tegen de wind in, dus profiteerden we een tijdje van het zog en Marcel heeft zelfs nog even met Joop kunnen praten.
Uiteindelijk lieten we de wereldkampioen achter ons en niet veel later bolden we door de bebouwde kom van Leiderdorp uit naar de Finish om onze welverdiende bidon in ontvangst te nemen.
Het was een mooie tocht. Het weer zat erg mee, en ondanks de nerveuze drukte in het begin hadden we nog een gemiddelde van dik 29 op de teller staan. Een mooie training voor Veenendaal-Veenendaal over drie weken, waar we 105 km over de Utrechtse heuvelrug gaan rijden.
VIDEO
link
WEBSITE Joop Zoetemelk Classic 2012
Jasper
Woensdag 11 Januari 2012 at 07:45 am
Het is zondagochtend 8 januari half tien 's-ochtends. Het is een mooie zonnige dag. Het is veel te warm voor de tijd van het jaar en er staat een harde, stormachtige wind vanuit zee. Ideale omstandigheden voor onze traditionele snert tocht. Gezien de geringe opkomst (alleen Marcel en ik hebben de tocht gereden) is het misschien verstandig om nog een keer uit te leggen dat het weer alleen indirect met de titel van deze tocht te maken heeft. SNERT heeft in dit geval geen betrekking op het weer zelf maar betekent dat we na afloop van de tocht een welverdiende kom erwtensoep met elkaar eten. In theorie zou je een snert tocht ook in de zomer kunnen houden maar in de praktijk is het eten van erwtensoep toch het lekkerst bij een beetje koud, guur weer. Maar goed, we dwalen af... De opkomst was ietwat mager: de een moest op z'n kinderen passen terwijl bij de ander de kinderen juist niet aanwezig waren (ik kan het zelf ook niet meer helemaal volgen...). Zelf denk ik dat we het gewoon geen snert tocht hadden moeten noemen, maar goed.
We besluiten om eerst tegen de wind in te fietsen zodat we - vooropgesteld dat de wind aan het eind van de ochtend niet draait - op de terugweg wind mee hebben. Dit betekent dat we richting de zee gaan. De strandopgang bij Heemskerk is dan de meest voor de hand liggende optie. De hele heenweg hebben we een sterke wind tegen. Limburgs' mooiste wordt voor ons dit jaar een makkie na een 'beklimming' (zo voelt het in ieder geval wel) van zo'n 30 kilometer. Om en om gaan we op kop zodat we toch nog een redelijke snelheid kunnen halen. Eenmaal aangekomen bij het bos fietsen we door naar de strandopgang voordat we onszelf trakteren op koffie en gebak bij De Gasterij. Na deze welverdiende en welkome onderbreking zijn we weer voldoende uitgerust om de terugtocht te aanvaarden. Leek de heenreis op een lange beklimming, de terugreis (de wind is gelukkig niet gedraaid) lijkt net een lange afdaling. Met een gemiddelde snelheid van zo'n 40 km/uur worden we letterlijk naar huis geblazen; heerlijk!. Terug in Oostzaan wacht ons een goed glas whisky (Tamdhu 18 jaar) en een dampende kop snert! Wat kan het leven toch mooi zijn....
Grt. Erik B.
Donderdag 17 November 2011 at 4:30 pm
Van Wim, een Vriend van het Volkspark, had ik al eens gehoord dat de Sunriders iedere zondag een rondje in de omgeving fietsen, met af en toe een uitstap naar heuvelachtiger terrein. Dus toen ik in juni een racefiets kocht om een oude liefhebberij op te pakken, was de stap/trap naar Oostzaan snel gezet. Na meerdere tochtjes onder de rook van Amsterdam was het me wel duidelijk dat de Sunriders fijn gezelschap zijn waarmee je heerlijk naar koffie met gebak kunt fietsen.
Op zondag 9 november verzamelden we niet bij de kerk, maar in Naarden. Het was vrieskoud en kraakhelder, maar iedereen was warm gekleed. Vanaf de vesting ging het langs weiland en hei, door bos en woonwijk in een ruime boog om Hilversum heen. Het grootste deel van de tocht reden we door de prachtigste herfstbossen. Het tempo lag niet erg hoog vanwege de smalle paden die soms nauwelijks herkenbaar waren door het –gelukkig droge- herfstblad, maar dat vond niemand erg. Het was ‘lekker weg in eigen land’ en volop genieten van de omgeving. Een hoogtepunt was een enorme heksenkring in een beukenbos waarbij we lang stil bleven staan.
Na een pauze in Lage Vuursche, waar Wim zijn tenen kon ontdooien, was het weer even wennen aan de temperatuur en we hadden wat moeite met het tijdig herkennen van de soms goed verstopte ‘fietsknooppuntbordjes’. Dat leidde soms tot gevaarlijk scherp genomen bochten, vol-in-de-rem-acties en terugrijden.
Het tweede deel van de tocht was echter minstens zo mooi als het eerste, met een onverwachte oversteek door een groot heideveld als mooie verrassing. Na op de kop af 50 kilometer waren we weer terug bij de auto’s. Niet echt moe, maar zeer voldaan.
Volgende week gaan we weer de open polder in, maar dit smaakt naar meer.
-Jasper-
gefietste route: 33-78-79-80-81-52-24-21-16-22-63-83-31-12-11-10-36-35-34-33
Zaterdag 02 Juli 2011 at 09:11 am
25 Juni 2011: de dag dat Oostzaan Limburg gaat ontmoeten, de Sunriders dalen af om te klimmen. Dit jaar de gele lus: 100 km zwaar.
Op vrijdagochtend verzamelen Erik E, Erik B, Marcel en Wim zich op de Rietschoot. ErikE heeft de koffie al klaar staan. Net voor een stevige bui komt Wim met grote en kleine rugzak op zijn fiets binnen. Even later komen ErikB en Marcel ook aan met de Citroën van ErikB. Na het bakkie gaan de dakdragers op het dak, maar komen we tot de conclusie dat ze niet echt vast zitten. Niet handig met twee fietsen op het dak en 250 km voor de boeg. Gelukkig hebben we spanbandjes mee en hiermee snoeren we de dakdragers vast.
Om 10:00 uur gaan we op pad. We komen er al snel achter dat we flink door moeten rijden want onder de 120 km/h gaan de spanbandjes klapperen op het dak. Doet ons denken aan een film met een bus. Toch even stoppen om te tanken: benzine voor de auto en vifit en koffie voor de Sunriders. Bandjes even anders doen en weer op pad.
In Limburg nemen we een heerlijke lunch (pasta met zalm) bij een bekend restaurant in Thorn. We zitten op een prachtig binnenpleintje onder een blauwe hemel, heerlijk. Na de lunch moeten we toch even doorlopen om droog de auto te bereiken. Er komen dreigende wolken aanzetten. Dat beloofd wat goeds...
Na even zoeken en met behulp van het navigatiesysteem ‘MarcelMarcel’ bereiken we ons hotel in Duitsland. Nou ja, het is meer een kruising tussen een Oost-Duits socialistisch bezinningsoord en een Majoor Boshartiaanse Jeugdherberg. Maar wel erg vriendelijke mensen die voor ons een kamer op de tweede verdieping hebben bedacht. De fietsen mogen ook in het hotel overnachten, onder het toeziend oog van de oprichter van het oord, Pater Nell.
Even omkleden om per fiets de omgeving te verkennen. Gelijk in het dorp al een pittig klimmetje. Hierna een buitenwijkje door en na een leuke afdaling rijden we zo de weilanden in. Gids Marcel neemt ons nog verder het veld in en we komen op onverharde paden uit. De andere Sunriders krijgen een onrustig gevoel in deze omgeving en net voordat er opstand uitbreekt weet Marcel ons een nog kleiner paadje in te praten en komen we exact op het festivalterrein van Limburgs Mooiste uit. Lang leve de GPS.
We halen onze startbewijzen op en kopen wat doping en wat fietsgerei. ErikE vindt gelukkig een smallere band want die brede kon echt niet, ‘geen gezicht’!
Wim koopt eindelijk zijn jasje voor veel te veel geld (zie DamtotDam’10) en na een paar biertjes te hebben gedronken gaan we via dezelfde weg weer terug naar het hotel. De leuke afdaling wordt nu een pittige klim. ErikB heeft zeer veel moeite met de zwaartekracht en valt zelfs helemaal stil. Hij zegt dit toe aan zijn fiets: “mijn trappers gingen niet meer rond”...
Een uur later op weg naar Heerlen om onze buik vol te eten bij de beste Italiaan uit de omgeving. Gelukkig hadden we gereserveerd want het was stampvol. Terug in het hotel zijn we vroeg onder de wol gekropen voor een nacht met harde bedden, slappe kussens, opvallend weinig gesnurk en af en toe een goederentrein en een onweersbui als achtergrondgeluid.
In de vroege ochtend op de dag van de waarheid hijsen we ons in ons prachtige tenue. Het goede ontbijt bevalt ons goed en we gaan op pad richting start. In de weilandomgeving kiezen drie eigenwijze Sunriders ervoor om toch een pad in te slaan waar al fietsers vandaan komen: ‘die komen vanaf de start en daar moeten wij ook heen’. Maar ook mountainbikers zijn vandaag uitgenodigd om te komen fietsen en die hebben vaak hun ogen in hun fietsbroek. ErikE raakt een aso-biker volop en valt midden in een modderplas. Behoorlijk gehavend klimt hij weer op zijn fiets en we rijden voorzichtig tegen de stroom in verder naar de start. Bij de start is het een chaos en het begint harder te regenen. De jasjes gaan aan. Dat belooft wat.
Na het uitdelen van de startbewijzen valt de grote fietserstroom uiteen. We rijden langs de Duitse kant, via twee andere klimmetjes, het onverharde pad van de Vaalserberg op: met 320 meter het hoogste punt van Nederland. Via de pas van Wolfhaag en via Harles komen we weer op 80 meter boven zeeniveau.
Het regent ondertussen flink door. ErikB rijdt lek en met zijn vieren staan we even later onder een afdak van een golfvereniging Eriks band te plakken. We koelen aardig af maar ErikB neemt nog even een halve modderduik: met het water van een modderplas spoelt hij zichzelf een beetje schoon, tja.
Weer op pad. De Gulpenerberg is een kraker: een stuk van 15% erin. Wonderlijk komen ook de jongens van de vlakke polder boven. Net hierna staan Marcels’ schoonouders op de camping. Zij staan aan de kant om ons aan te moedigen. Wim dacht hier warme soep te krijgen maar dat is een hallucinatie geweest. Zijn fiets begint wel steeds harder te kraken. De kleine versnelling wil niet meer. In het heuvellandschap is dit niet handig. Marcel begint steeds meer onderkoelt te raken maar gelukkig heeft Wim nog een droog truitje in zijn rugzakje. Het geklappertand wordt nu wat minder.
Halverwege de grensheuvel rijdt Wim zijn achterband lek. Door zijn slechte versnelling was hij achterop geraakt en de rest is al vooruit. Onder het afdakje van een boer de reserveband er maar weer om. En maar weer op pad om de ander Sunriders weer op te zoeken. De regen is nu wat minder en er lijkt wel wat zon achter het wolkendek te zitten. Droog rijden we Gulpen binnen. Eerst eens even een stevige lunch met een warme soep achteraf.
Met een volle buik gaan we weer op pad. Het miezert alweer. We rijden terug naar het parcours en met een grote boog om Gulpen heen inclusief een forse klim rijden we weer langs ons restaurantje om 100 meter verder een plijsterplaats op te rijden met gratis eten. Hebben we niet nodig en is vast niet zo lekker als onze lunch dus rijden we verder.
Acht kilometer voor de finish rijdt ErikB weer zijn achterband lek. Met een halfvolle band weet hij samen met Wim nog wel bovenop de Kruisberg te komen. Knap hoor, maar zowel Wim als ErikB hebben hun reserveband al verbruikt. ErikE was al eerder gepasseerd. Gelukkig zit Marcel er nog achter en met zijn reserveband gaan we richting finish.
Om circa vijf uur gaan we over de streep en worden we onthaald met een Gulpener biertje. Ook vinden we ErikE weer terug. Nog wat biertjes verder weer terug naar het hotel.
Uiteraard weer door het weiland en op het pittige klimmetje is het nu aan Wim die zegt zijn trappers niet meer rond te krijgen. Zijn ketting staat helemaal vast.
In het hotel hebben de aardige hotelmensen onze kamers nog even aangehouden. De douche is vurrukkulluk. De fietsen staan al op de auto en we willen een paar kilometer verderop een echte Duitse schnitzel gaan verorberen. In het Argentijnse restaurant waar we terechtkomen krijgen we geen schnitzel maar de steak smaakt ons ook goed.
Rozig stappen we de auto weer in en na nog een tank-, koffie- en ijsstop komen we om 23:00 uur weer aan in de Zaanstreek.
VIDEO BEKLIMMINGEN MARCEL
VIDEO BEKLIMMINGEN ERIK E
VIDEO BEKLIMMINGEN ERIK B
VIDEO BEKLIMMINGEN WIM
Jongens, ik heb genoten. Bedankt voor de rit en volgend jaar zeker weer.
Wim
Dinsdag 28 Juni 2011 at 8:49 pm
Zie voor verslag onderstaande link;
Verslag
Grt. Peter
